Dzieje Starożytności
   
 
  Mezopotamia

                                       Bogowie Mezopotamii

Religia Mezopotamii była zbiorem wierzeń politeistycznych. Jej zasięg był szeroki – rozciągała się na prawie cały Bliski Wschód, zaś jej echo widoczne jest w wielu innych kulturach.

Lud Mezopotamii przywiązywał duże znaczenie do obrzędów związanych z religią. W tamtejszym panteonie panowała pewna hierarchia ważności. Na czele stał najwyższy bóg, którym był na ogół bóg największego miasta w państwie. Jedną z głównych cech religii mezopotamskiej było przetrwanie bogów i bogiń lokalnych – bóstw specjalnie przypisanych do poszczególnych miast lub wiosek. Ich miejsce w hierarchii bogów narodowych zależało od roli jaką odgrywało miasto w państwie.

Katalogowaniem i spisywaniem bóstw zajmowali się kapłani. Stare bóstwa znikały, a na ich miejsce pojawiały się nowe. Czasem o bóstwach zapominano, łączono kilka bóstw w jedno, bądź też na odwrót – z jednego powstawało kilka nowych. Liczba bogów w Babilonii i Asyrii przekraczała aż trzy tysiące.

W wyniku wydarzeń politycznych na czoło panteonu wyszło dwóch małych, lokalnych bogów. Najpierw, za czasów HammurabiegoEnlila, boga Nippuru odsunął w cień bóg BabilonuMarduk. Potem ten sam los spotkał jego, gdy w czasach supremacji Asyrii na najwyższe miejsce wyszedł bóg miasta Assur – wojowniczy i bezwzględny Assur. W tym czasie bogowie zmieniali nie tylko imiona i znaczenie, lecz i przymioty. Stało się tak, że okrutny Assur, przejmując cechy Marduka stał się ojcem bogów, panem przeznaczenia i złagodniał.

Nie brakowało też w panteonie bóstw żeńskich, a szczególnie rozpowszechniony był kult bogini-matki. Tak jak w innych kulturach, w Mezopotamii każdy bóg był patronem pewnych zjawisk bądź pojęć. Np. Nabu był bogiem mądrości, pisma i literatury, a Ninurta bogiem wojny, burzy i rolnictwa.

Ważną rolę w życiu religijnym stanowiła astrologia, czyli obserwacja ruchów ciał niebieskich w celu przepowiadania przyszłości. Babilończycy uważali, że z ruchów gwiazd można odczytać zamierzenia bogów w sprawach politycznych i militarnych.
Ludzie czuli się otoczeni demonami, które zawsze były gotowe, aby napaść na człowieka. Żeby chronić się przed nimi noszono amulety wraz z zapisanymi na nimi zaklęciami i wyrzeźbionym demonem, przed którym strzegł dany amulet. Kiedy ofiara zdradzała objawy opętania przez demona, wzywano egzorcystę, który przy pomocy zaklęć i obrzędów wyganiał złego ducha, lub też łączył je z zabiegami chirurgicznymi i sztuką medyczną. Było to spowodowane tym, że grzech (w ich rozumieniu - nieprzestrzeganie norm etycznych, których łamanie nie było karane przez sąd) uważano za pewnego rodzaju chorobę, którą należy uleczyć. Tym samym chory mógł być uważany za opętanego.

Oprócz wróżb astrologicznych bogowie zsyłali też wróżby pod postacią snów, zachowania się zwierząt, narodzin potworów, czy zjawisk przypadkowych. Wróżono też z wątroby zwierząt. Ten ostatni sposób wróżenia oraz astrologia służyły królowi, państwu i wysokim dostojnikom. Osoby prywatne mogły korzystać tylko z pozostałych sposobów.
W mitologii mezopotamskiej człowiek jest sługą bogów i ich namiestnikiem na ziemi, stworzonym po to, aby odciążyć bogów w ich pracy. Kapłani mieszkali w świątyni.

Mieszkańcy Mezopotamii mogli odprawiać kult religijny w sanktuariach pod gołym niebem, prywatnych kapliczkach, lecz głównymi ośrodkami życia religijnego były świątynie. Głównym miejscem w świątyni był posąg boga wyrzeźbiony w drewnie i ozdobiony metalem i drogimi kamieniami. Świątynie powiększano stopniowo tak, że np. w Eridu budowano od podstaw świątynię na tym samym miejscu kilkakrotnie, dzięki czemu powstało sztuczne wzgórze. Niektórzy uczeni uważają, że ten proces przyczynił się do koncepcji budowy zigguratów. Były to schodkowe wieże świątynne o kształcie zbliżonym do piramidy, sięgające wysokości 50 metrów. Na ich szczycie znajdowała się jedna lub kilka świątyń pokrytych błękitną glazurą.

Wierni musieli składać ofiary swoim bogom z jadła, napojów, oliwy, wina i niekiedy krwi zwierząt.

Kultura religijna Sumerów i Babilończyków, oddziaływała nie tylko na Międzyrzecze, lecz i na krainy ościenne, czego najlepszym przykładem jest Biblia, zawierająca zaczerpnięte z mitologii mezopotamskiej zdarzenia. Jest to np. potop opisany w pierwszym wielkim dziele literackim – eposie o Gilgameszu, budowa Wieży Babel, którą był prawdopodobnie ziggurat w Babilonie, czy chociażby przekazanie Mojżeszowi przykazań, co ma swój odpowiednik w Mezopotamii w prawach HammurabiegoSzamasza. ofiarowanych królowi przez boga słońca –

O czasach późniejszych wiadomo, że gdy panowali Persowie nad ziemiami Mezopotamii przyjmowali istnienie wszystkich religii, lecz po tym, jak Aleksander Macedoński najechał i podbił Imperium Perskie, drastycznie zmienił się pogląd na religie obce co doprowadziło do prześladowań i mordów religijnych.


                               
    Historia Mezopotamii


                                      Mezopotamia

Mezopotamia to egzotyczny kraj. Zajmuje teren dzisiejszejego Iraku i Iranu. Poza Grecją wytwarzali swoje standardy kultury. Sama nazwa Mezopotamia oznacza międzyrzecze, gdyż jak większość perwszych cywilizacji rozwinęła się w dolinach wielkich rzek. Cywilizację tą cechowała otwartość, brak naturalnych granic przez co stawała się często obiektem ataków i najazdów

                           Historia Mezopotamii

Cywilizacja mezopotamska rozwinęła sie (powstała) nad Tygrysem i Eufratem w IV tysiącleciu pne (jest więc starsza od Egiptu). 4000 lat pne pojawili się w Mezopotamii Sumerowie, tworząc pierwsze państwa miasta. Stolicą i najważniejszym ośrodkiem był Ur (miejsce narodzin Abrahama). Innymi ważnymi miastami były: Uruk, Kisz, Lagasz. Udoskonalili system gospodarczy. Mezopotamia Sumerów były to państwa miasta rządzone przez kapłanów (teokracja). W roku 2400 pne na południe najechali Akkadowie. Ich jurysdykcja skończyła się 100 lat później. Około roku 2000 pne Sumerów zwyciężyli Amoryci. Stworzyli oni jedno państwo, Babilonię, którego stolicą był Babilon. Około roku 1770 pne na tronie Mezopotamii zasiadł Hammurabi. Opracował on bardzo ostry kodeks, tzw. kodeks Hammurabiego (oko za oko, ząb za ząb). Hammurabi był władcą despotycznym (absolutnym) lecz z dobrze rozwiniętym systemem administracyjnym. Po śmierci władcy stolica podupada. Około 1500 pne do Babilonii docierają Indoeuropejczycy. Tworzy się kilka mniejszych państewek, między innymi Asyria.

                                  Osiągnięcia Mezopotamii

Sumerowie wynaleźli: koło od wozu, koło garncarskie, ceramikę. Budowali wodociągi i domy z cegieł. Budowali oni również kompleksy militarno-spichlerzowe-świątynne (mogły one pełnić również funcje ratusza, które nazywały się zikkurat. Budowla ta była w kształcie piramidy po której schodził bóg (Marduk). Sumerowie posługiwali się również pismem piktograficznym, które później przerodziło się w pismo klinowe. Wytapiali oni również brąz ze stopu miedzi i cynku. Dzięki obserwacjom zauwarzono cykliczność przyrody oraz dzięki zaawansowanej astronomii w prowadzono kalendarz, gdzie rok dzielił się na 12 miesięcy i miał 354 dni (co jakiś czas dodawano kilka dni aby wyrównać rzeczywisty bilans. Bardzo mocno rozwinął się również handel (sięgał aż do Indusu) na którego potrzeby ujednolicono system miar i wag, który był oparty na systemie 60-owym).
1 talent (około 30kg) = 60 min
1 mina = 60 szekli






Dodaj komentarz do tej strony:
Pana/Pani imię:
Pana/Pani adres email:
Pana/Pani strona:
Pana/Pani wiadomość:
Dzieje Starożytności
 
Reklama
 
Ankiety o Starożytności
 
Czyli Konkursy
beznagrodowe
Teksty o starożytności
 
Czyli : Rzym Grecja
Mezopotamia
Egipt i innne
Księga gości
 
Czyli nie zapisani na
moim forum .
Ten kto jest tu pierwszy raz niech
wie że to służy do pytań
Lista kontaktów
 
Zapisujecie się na
listę kontaktów to najprostsza rzecz
na mojej stronie :>)
 
Dzisiaj stronę odwiedziło już 9357 odwiedzającytutaj!
=> Chcesz darmową stronę ? Kliknij tutaj! <=
Starożytność to nauka o przeszłości